Een gesprek met de oprichters van Mindstash gaat net zo goed over menselijke psychologie als over technologie. Tijdens AI020 trokken zij al snel de aandacht. Terwijl de rest van de zaal druk bezig was met het opslaan van links, het maken van screenshots en het noteren van aantekeningen, zagen Cosimo Radler, Omer Sharon Gabay en Bhargav Teja Nallapusaw iets anders gebeuren. Niet een gebrek aan interesse, maar een enorme kloof tussen het verzamelen van informatie en het daadwerkelijk gebruiken ervan. We slaan van alles op, maar kijken er vervolgens nooit meer naar.
Dat inzicht vormde de basis voor Mindstash. De startup bouwt niet simpelweg een nieuwe opslagtool, maar een systeem dat zich aanpast aan mensen, in plaats van mensen aan een systeem. “We proberen iets te bouwen dat zich meer gedraagt als het menselijk geheugen,” vertelt Radler. Dat is geen marketingkreet. Alle drie de oprichters hebben een achtergrond in neurowetenschappen en cognitieve systemen. Nallapusaw promoveerde zelfs in de computationele neurowetenschappen. Die wetenschappelijke kennis vormt de basis van hun product.
We slaan meer informatie op dan ooit. Waarom doen we er uiteindelijk zo weinig mee?
Omer wijst erop dat het probleem grotendeels ligt bij de digitale tools die we nu gebruiken. Volgens hem slaan we voortdurend artikelen, pdf’s en screenshots op, waarna het grootste deel verdwijnt in een digitaal zwart gat en nooit meer wordt bekeken. Hij ziet een enorme kloof tussen het moment waarop je iets interessants tegenkomt en het moment waarop je die informatie daadwerkelijk nodig hebt.
Bhargav is het daarmee eens en voegt eraan toe dat opslagcapaciteit tegenwoordig niet meer het probleem is. De technologie om informatie te bewaren bestaat al tientallen jaren. De echte uitdaging zit volgens hem in de context. Mindstash richt zich daarom op het automatisch terugbrengen van informatie op precies het juiste moment, wanneer die opnieuw relevant wordt voor je werk of project. Zo ontstaat een systeem dat meegroeit met de manier waarop je denkt.
Jullie achtergrond in de neurowetenschappen heeft het ontwerp sterk beïnvloed. Hoe vertalen jullie het menselijk brein naar software?
Bhargav legt uit dat herinneringen in het menselijk brein niet netjes zijn opgeslagen in mappen of lijsten, zoals in een traditionele computer. Ze werken op basis van associaties, context en relevantie. Eén woord kan plotseling een herinnering oproepen die diep in je geheugen verborgen zat. Cosimo merkt op dat bestaande softwaresystemen gebruikers juist dwingen om zelf mappenstructuren aan te maken en tags toe te voegen, terwijl maar weinig mensen dat consequent blijven doen. Daarom laat Mindstash de structuur vanzelf ontstaan. Volgens hem legt het systeem verbanden op basis van onderlinge relaties en betekenis, in plaats van vaste categorieën. Daardoor functioneert het meer als een extern geheugen.
Betekent dit dat AI bepaalt wat ik te zien krijg? Veel platforms proberen onze aandacht immers al te sturen met algoritmes.
Omer maakt meteen een belangrijk onderscheid. Hij benadrukt dat Mindstash volledig wordt aangestuurd door de gebruiker. Alles wat in het systeem terugkomt, is informatie die jij of je team zelf bewust heeft opgeslagen.
Daardoor is het platform volgens hem veel rustiger en betekenisvoller. Er is geen algoritme dat om je aandacht strijdt. Alles wat je ziet, is het resultaat van je eigen keuzes.
Cosimo ziet deze aanpak als een noodzakelijk tegenwicht voor de huidige cultuur van passieve informatieconsumptie. We nemen dagelijks enorme hoeveelheden digitale informatie tot ons, maar verwerken uiteindelijk maar een klein deel daarvan.
Hij gebruikt opnieuw de vergelijking met een analoge camera. Vroeger had je slechts 24 of 36 foto’s op een filmrolletje, waardoor je goed nadacht voordat je op de ontspanknop drukte. Volgens hem is die bewustheid grotendeels verdwenen. Mindstash wil die betekenis terugbrengen in de manier waarop we omgaan met informatie die we echt willen onthouden.
Omdat deze data zo persoonlijk is, hoe gaan jullie om met privacy en de inzet van AI?
Bhargav vertelt dat het platform vanaf dag één is ontwikkeld volgens het principe van privacy by design. Dat betekent dat de AI-modellen strikt gescheiden zijn van de identiteit van de gebruiker.
Het systeem analyseert de inhoud van de opgeslagen informatie om verbanden te leggen, legt hij uit, maar weet niet van wie die informatie afkomstig is.
Cosimo onderstreept hoe belangrijk dat is. Alles wat mensen in Mindstash bewaren is hun intellectuele eigendom en vaak ook zeer persoonlijk. Dat kan gaan om wetenschappelijk onderzoek, maar net zo goed om de eerste ideeën van een ontwerpteam. Volgens hem moet je zulke informatie met de grootst mogelijke zorg behandelen.
Wat is jullie ultieme droom? Waar staat Mindstash over een paar jaar?
Omer glimlacht wanneer hij hun ambitie beschrijft. Net zoals mensen tegenwoordig niet meer zeggen dat ze iets op internet opzoeken, maar dat ze het “googelen”, hoopt hij dat mensen straks niet meer zeggen dat ze informatie opslaan, maar dat ze die “stashen”.
Cosimo sluit af met wat voor hem de echte maatstaf voor succes is. Volgens hem is nieuwsgierigheid slechts het beginpunt; het uiteindelijke doel is actie. Als Mindstash de kloof tussen inspiratie en uitvoering kleiner kan maken, zodat ideeën niet langer verdwijnen in een lijst met opgeslagen links maar daadwerkelijk leiden tot nieuwe projecten en creaties, dan is hun missie geslaagd.
Lees ook
