Volgens lector Esther Hammelburg is “wel of geen AI” een label geworden waarmee mensen openlijk gediskwalificeerd worden, terwijl dat volgens haar geen goed criterium is om een stuk op te beoordelen. Ze vergelijkt de discussie met de vroege ontvangst van fotografie, die eerst niet als kunst werd gezien maar zich later tot een eigen kunstvorm ontwikkelde. In plaats van vast te lopen in discussies over AI-gebruik, pleit Hammelburg voor een scherpere visie op wat een goed opiniestuk maakt, eventueel gecombineerd met transparantie over hoe AI is ingezet.

Auteur en docent Merel Kamp, die eerder een veelgedeeld opiniestuk in NRC schreef over AI-gebruik onder studenten, benadrukt vooral het menselijke en lichamelijke aspect van schrijven. Voor haar zit de waarde van een tekst in het doorleefde, persoonlijke perspectief dat een taalmodel niet kan leveren. Ze merkt in de klas dat studenten sneller naar een chatbot grijpen bij creatieve opdrachten, en betreurt dat het uitbesteden van creativiteit iets waardevols wegneemt uit het proces van schrijven zelf.

Lector Pascal Wiggers is uitgesproken kritisch over de opkomst van AI-detectiesoftware bij redacties, waar hij eerder over schreef in Trouw. Volgens hem hebben detectiesystemen dezelfde beperkingen als de chatbots die ze moeten opsporen: ze zijn goed in het herkennen van gemiddelden, maar falen bij uitzonderingen, waaronder mensen die nu al onterecht als “AI-achtig” schrijvend worden bestempeld. Wiggers pleit liever voor een open gesprek over wanneer AI-gebruik wel of niet gewenst is, in plaats van AI-gebruik met nog meer AI-surveillance te bestrijden.